#43 Ragnarok แด่เพื่อนผู้จากไป
posted on 14 May 2008 00:39 by justjear in Shoutสามวันก่อนหน้านี้เจี๋ยนึกถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมาได้ เมื่อเพื่อนๆต่างแยกย้ายกันไปเรียนมหาลัย และนานทีปีหนถึงจะได้เจอหน้าพบปะกันจริงจังสักครั้งหนึ่ง ยิ่งได้เจอกับเรื่องที่เลวร้ายในปัจจุบัน อดีตของเราก็ยิ่งหอมหวานมีคุณค่าน่าจดจำเสียเหลือเกิน ซึ่งอดีตที่ผุดขึ้นมาในสมองเจี๋ยเมื่อสามวันที่แล้ว ได้รวมไปถึงเกมออนไลน์ที่ดังมากเกมนึง....ซึ่งก็คือ Ragnarok Online หรือที่รู้จักกันดีในนามของ TRO
ย้อนกลับไปเมื่อราวๆห้าปีที่แล้ว เกมที่เจี๋ยนั่งเล่นอยู่ตอนนั้นคือเพลย์สเตชั่นหนึ่งที่เริ่มจะล้าหลัง และขี้ปากของเพื่อนในชั้นเรียนก็เริ่มแว่วถึงคำว่า "แรค" ตอนแรกเจี๋ยไม่รู้ว่ามันคืออะไร และไม่ไคร่ที่จะรู้ กระทั่งไม่นานข่าวของเกมส์อันโด่งดังนี้เริ่มแพร่หลายไปตามทีวีและอินเทอร์เนท จนเพื่อนสนิทคนหนึ่งของเจี๋ยได้เล่าให้ฟังถึงประสบการณ์ที่ไปประสบพบเจอมาภายในเกมส์ เกิดเป็นสังคมเล็กๆขึ้นระหว่างพักเที่ยง เมื่อเพื่อนๆในห้องที่ไม่ค่อยจะได้คุยกันเท่าไหร่กลับมาพูดเรื่องเดียวกันอย่างประหลาด
ความไคร่รู้เกิดขึ้นตามมา....
หลังจากเวลานั้นไม่นาน เจี๋ยก็ได้มีคอมพิวเตอร์เครื่องแรกเป็นของขวัญจากพี่สาว และสิ่งแรกที่ทำคือเล่นเกมส์....เจี๋ยซื้อคู่มือหนังสือ "แรค" เพียงเพราะแผ่นซีดีและข้อมูลนิดๆหน่อยๆ แต่จำได้ว่าใช้เวลาอยู่ทั้งหมดร่วมอาทิตย์ในการลงเกมส์ ด้วยไม่เข้าใจปัญหาและความไม่รู้คอมพิวเตอร์ แต่ความพยายามและความอยากรู้ก็เอาชนะได้ทุกอย่าง....บางที....อาจรวมไปถึงความอยากพูดคุยในหมู่เพื่อน
อาชีพแรกที่เจี๋ยเลือกเล่นคือ "นักดาบ"
ตามธรรมดาของนิยายแฟนตาซีทั่วไป ที่พระเอกจะเป็นอัศวินผู้เก่งกล้าและใช้ดาบอย่างคล่องแคล่ว มันเท่มากในสายตาเจี๋ย นักดาบจึงเปรียบเสมือนตัวแทนของความฝัน และ"แรค"คือที่สุดแห่งจินตนาการ เจี๋ยนั่งเล่นอยู่อย่างนั้นหน้าคอมฯได้เป็นชั่วโมงๆอย่างที่ไม่มีเกมส์ไหนเคยทำได้ สังคมออนไลน์ที่ได้พบปะคนแปลกหน้า ได้พบสัตว์ประหลาดตัวร้ายและปกป้องเพื่อน เวทมนตร์คาถาและแสงสีสุดตระการตา....และเพลย์สเตชั่นกลายเป็นแค่เครื่องประดับห้อง เฟอร์นิเจอร์ไร้ราคาฝุ่นจับ
สนุกว่ะ!
เจี๋ยรู้สึกแบบนั้นตลอดเวลาที่เล่น"แรค" เจี๋ยเริ่มมีเรื่องไปพูดในกลุ่มเพื่อนใหม่ เพื่อนสนิทที่คบหาก็กลายเป็นปาร์ตี้ประจำ แต่แม้หินผายังถูกลมกัดกร่อน ความสนุกเริ่มถึงจุดอื่มตัวเมื่อนักดาบในฝันของเจี๋ยกลายเป็นแค่ไอ้กระจอกในสายตาคนอื่น เจี๋ยไม่มีเวทมนตร์ร่ายขึ้นพันเหมือนเมจ ยิงระยะไกลไม่ได้เหมือนนักธนู และไม่สามารถลากไม้แดงทั้งป่าได้เหมือนโจร จนกระทั่งเจี๋ยได้เล่นพรีสของเพื่อน และรู้ตัวว่าเกิดมาเพื่อเล่นอาชีพอะไร เจี๋ยตัดสินใจสร้างพรีสเป็นของตัวเอง
และเล่นอยู่อย่างนั้นครึ่งปี
เหมือนกับเราโตขึ้นตามเลเวลที่เปลี่ยนไป เจี๋ยได้พบกับสังคมอีกมิติหนึ่ง การคดโกง การแจม การลูท คำไม่สุภาพ ไร้มารยาท ตลอดจนถึงการถูกแฮค จินตนาการเริ่มถูกกร่อนด้วยกาลเวลา แต่ความสนุกและสิ่งดีๆก็ยังมีอยู่ เจี๋ยอดทนกับทุกเปอเซ็นต์อันมีค่าในอลาร์ม ร่ายเวทใส่ทุกคนที่ขอความช่วยเหลือ ยินดีแทงให้โนวิซหน้าใหม่ที่ไม่รู้จักเรื่องต่างๆในเกมส์ หลายคนรู้จักเจี๋ยเป็นเพื่อน หลายคนเคารพเจี๋ยฐานะพี่ และพรีสตัวเล็กๆคนหนึ่งใน"แรค"ก็ดูเหมือนจะกลายเป็นความฝันที่เป็นจริง โดยที่ไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกเป็นยังไง....
เจี๋ยอดทนกับการไม่กินข้าว นั่งหลังขดหลังแข็งร่ายเวทย์ แชร์ปาร์ตี้จนดึก ไม่มีเวลาอ่านหนังสือ ไม่ยอมทำการบ้าน เสียการเรียน กลายเป็นเด็กติดเกมส์ที่ไม่เคยยอมรับ
เจี๋ยกลายเป็นเพียงจินตนาการของตัวเอง
หลังจากรู้ตัว เจี๋ยเลิก....ได้ครึ่งปี แล้วกลับไปเล่นใหม่ สานต่อพรีสจนถึงเลเวล 94 ทุกอย่างกลับสู่กระบวนการเดิมไม่มีผิดเพี้ยน....เจี๋ยเลิกอีก
กระทั่งไฮคลาสมาถึง เจี๋ยกลับไปเล่นอีกครั้งจนกระทั่งไฮพรีสเลเวล 99 ด้วยเวลาเพียงเดือนเดียว แน่นอนไม่ใช่เจี๋ยเองที่เล่น มันคือ"บอท"ที่ใครๆก็รู้จักกันดี เจี๋ยใช้เวลาราวสองปีในการสร้างพรีสให้ 99 แต่ใช้เวลาเพียงแค่เดือนเดียวปั้นไฮพรีสถึงจุดสูงสุด เจี๋ยมีทุกอย่างครบตามที่ต้องการ มีเงิน มีของดี มีกิลด์ที่ดี มีบ้านให้ลงดันเปิดบอท มีเพื่อนสนิทที่แลกไอดีกันอย่างไว้วางใจ
และตาสว่างได้สักทีว่าี "แรค" คืออะไร
ตลอดสองปีที่เล่น ตั้งแต่นักดาบเลเวลห้าสิบก็ฆ่าออคฮีโร่ได้ กลายเป็นต้อง99ถึงจะมีคนรับเข้าปาร์ตี้ล่าบอส จากกิลวอร์ที่สู้กันแบบแฟร์ๆกลายเป็นเปิดโปรแกรมแลค มนุษย์เริ่มน้อยลงเรื่อยๆเมื่อคนส่วนใหญ่สร้างตัวละครมาเพื่อกิลวอร์ สกิลของสายอาชีพไฮคลาสที่รุนแรงก็นำมาฆ่ากันเอง
จากเกมส์แฟนตาซีที่สร้างมาเพื่อให้ผจญภัยในโลกกว้างสู้กับสัตว์ประหลาด
กลายมาเป็นเกมส์บ้าระห่ำที่สร้างตัวละครมาเพื่อฆ่ากันเอง
ใครมีโกสต์คือเทพ ใครมีแมงทองคือเจ้าโลก เจี๋ยไม่รู้เหมือนกันว่าความเป็นแฟนตาซีและจินตนาการของเกมส์มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่มีกิลวอร์ ตั้งแต่มีคลาสสองสายสอง ตั้งแต่มีบอท ตั้งแต่มีไฮคลาส หรือตั้งแต่ที่คนเริ่มจะเห็นแก่ตัว
ไม่มีอีกแล้วที่อาชีพขั้นสูงจะไปสุงสิงกับโนวิซหน้าใหม่ ไม่มีใครรับปาร์ตี้ที่มอร์รอคเพื่อไปตลุยรอบโลก ไม่มีรับปาร์ตี้ใหญ่ไปลุยวันเดอเรอร์ ออกไปที่ไหนก็เห็นเพียงแค่ฝูงแมลงสาบวิงกันไปมาไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เจี๋ยไม่มีสิทธิจะไปโทษคนเหล่านั้น เพราะเจี๋ยเองก็อยู่ในวัฐจักรที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงนั้นเหมือนกัน เหมือนค่านิยมที่จะต้องเก่งกาจถึงจะมีเพื่อน เหมือนความอยากรู้อยากเห็น เหมือนคนที่อ่อนแอแล้วตายใน PVP คือสวะไร้ค่า และคำว่า "เกรียน" กลายเป็นค่านิยมพวกไม่รู้จักตัวเองใช้ด่ากันสนุกปาก
เจี๋ยตัดสินใจเป็นครั้งสุดท้าย ของทั้งหมดที่มี ยกให้เพื่อนทั้งหมด และอำลาวงการ"แรค"เสียที ได้เวลาก้าวเท้าออกสู่จินตนาการที่พังทลาย สู่โลกแห่งความเป็นจริงที่ทิ้งไปเสียนาน นี่สิของจริง....
.
.
.
สามปีผ่านไปแล้ว ที่เจี๋ยเลิกได้ ทั้งโล่งใจและใจหายไปพร้อมกัน หวนนึกกลับไปทีไรก็ทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆตั้งแต่สมัยเป็นพรีส และอดยิ้มไม่ได้สักที เจี๋ยจึงคลิ๊กเข้าไปที่เว็ปไซต์"แรค"ด้วยคอมเครื่องแรกและเครื่องเดียวนี้....เกมนี้ยังเปิดให้บริการอยู่ ห้าีปีกว่าแล้ว ถ้าจะเทียบกับเกมออนไลน์อื่นๆก็คงเป็นเหมือนรุ่นคุณปู่ เป็นเหมือนเช่นเคยที่ความรู้สึกอยากเล่นมันเกาะกุมจิตใจ "โหลดมาเล่นสักหน่อยดีกว่า" เจี๋ยพูดกับตัวเองในใจ
แม้จะรู้ตัวดีว่าคงจะเล่นแค่เซิฟเถื่อน เพราะเซิฟจริงไม่มีของอีกแล้ว เข้าไปก็ไม่ต่างอะไรจากโนวิซธรรมดาๆ แต่ก็ยังอยากเล่นอยู่ดี....แต่สุดท้ายก็โหลดไม่ได้ สามวันผ่านมาแล้ว ความพยายามและความอยากเล่นเริ่มหมดไป บางครั้งอดีตก็ควรค่าแก่การจดจำมากกว่าจะไปรื้อค้นให้เสียหาย เจี๋ยลองมานั่งคุยกับตัวเอง
"ชั้นอยากจะเล่น"
"นี่ยังคิดจะกลับไปอีกเหรอ ที่ผ่านมายังไม่เข็ดอีกหรือไง"
"คิดถึงเรื่องเก่าๆ"
"คนก็ห่วย บริการก็ห่วย ยังจะคิดอะไรอีก"
"เพื่อน"
"ป่านนี้ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว คิดว่าเพื่อนๆจะไม่คิดแบบแกหรือไง"
"...ชั้นก็ยังอยากเล่นอยู่ดี"
"งั้นก็ไม่ใช่เพราะเพื่อน"
"ทำไมล่ะ"
"เกมนี้มันตายแล้ว"
"........"
"...."
".."
"."
""
.
จริงหรือ!?
สิ่งที่เจี๋ยได้รับกลับมาคืออะไร?
ปัจจุบันนี้เจี๋ยมีเพื่อนสนิทในเกมส์อยู่หนึ่งคน คนแรกที่ไว้ใจแลกไอดีกัน คนเดียวที่สนิทที่สุด และคนเดียวที่แม้จะเลิกไปแล้วก็ยังติดต่อกันอยู่ นั่นคือมิตรภาพที่มากกว่าจินตนาการ
เจี๋ยได้มองเห็นโลกนี้กว้างขึ้น ได้พบผู้คนหลากหลาย ความเห็นแก่ตัวของมนุษย์ ลองมองย้อนกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริงสิว่าเมื่อสมัยก่อนนั้นเราคนไทยทำอะไรกันบ้าง เคยได้ยินไหมที่คนต่างจังหวัดจะมีกระบวยตักน้ำไว้หน้าบ้านเพื่อให้คนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักได้ทานแก้กระหาย กับข้าวหนึ่งสำรับทำขึ้นแจกจ่ายเพื่อนบ้าน น้ำใจของคนไทยและรอยยิ้มอันเป็นมิตรจนได้ชื่อว่า สยามเมืองยิ้ม ในอดีต
ปัจจุบันมันก็ไม่ต่างอะไรจาก "แรค" เลยสักนิด เพียงแต่เวลาในเกมส์ผ่านไปเร็วกว่า และโลกเราไร้ซึ่งพลังวิเศษวิโศติดตัว เอเซียซอฟท์คิดต่อผู้เล่นฉันใด รัฐบาลก็คิดต่อประชาชนฉันนั้น และผู้เล่นก็ไม่ต่างอะไรไปจากประชาชนแม้แต่นิดเดียว ไม่มีอีกแล้วพวกที่เห็นคนอื่นเรียนด้อยกว่าแล้วจะเข้าไปช่วยเหลือ เหมือนพรีสช่วยเหลือโนวิซ ไม่น่าจะเคยมีเสียด้วยซ้ำ มีแต่เห็นคนอื่นโง่แล้วไม่ยุ่งด้วยเพราะจะทำให้ตัวเองเสีย ใครเอนไม่ติดก็เหมือนไอ้อ่อนใน PVP กิลวอร์กลายเป็นสงครามคารมของพวกอ้างเสรีภาพกับพวกหัวนิยม
ไม่รู้เหมือนกันว่าสังคมไทยเห็นแก่ตัวแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
แต่ชีวิตจริงเลิกเหมือนเกมส์ไม่ได้ สิ่งที่เราควรจะทำล่ะคืออะไร?
อาจจะเป็นอย่างที่เจี๋ยบอกในตอนแรก....ยิ่งได้เจอกับเรื่องที่เลวร้ายในปัจจุบัน อดีตของเราก็ยิ่งหอมหวานมีคุณค่าน่าจดจำเสียเหลือเกิน
.
.
.
ทะเลาะกันให้สนุก !!
อ้างเสรีกันให้สะใจ !!!
แสร้งอนุรักษ์ !!!!
และใส่หน้ากากเข้าหากัน !!!!!
มารอใ้ห้ประเทศไทยตายไปพร้อมกับเรากันเถอะ !!!!!!
แด่ "แรค" ผู้สิ้นใจ
ชั้นจะฝังเธอไว้ในความทรงจำ
-----------------------------------------------------------------
ปัจฉิมลิขิต : เนื่องจากเอนทรี่ที่แล้วมีคนสงสัยเยอะเหลือเกินว่าทำไมไม่เอาเก้าอี้ตัวอื่นมานั่ง เพราะโต๊ะคอมเจี๋ยค่อนข้างโหลดต่ำค่ะ ส่วนสูงมันไม่ได้มาตรฐาน เลยหาเก้าอี้ที่นั่งแล้วหลังไม่ค่อมยาก จนวันนี้ยังหาซื้อไม่ได้เลย แต่เจี๋ยคิดว่าตัวเองหายไปนานเกินไปแล้ว ได้เวลากลับมาอัพสักที
ปัจฉิมลิขิตที่สอง : บังเอิญแค่นั่งคิืดถึงเรื่องเก่าๆ
-----------------------------------------------------------------