Emydynn : สถานภาพปิดบล็อกอย่างสมบูรณ์

Tag นี่ได้รับมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวจากพี่ Big Head (จริงๆก็กะหาเรื่องอู๊พอยู่ 5555+)

คำนำ : เนื่องจากความขัดข้องทางเทคนิก  ทำให้เอนทรี่ที่แล้วไม่ขึ้นใน Dashboard  ลงเกี่ยวกับ Eagle Eye และ Get Smart ไว้   กับการ์ตูน  ใครยังไม่ได้อ่านแล้วอยากอ่านเชิญเข้าไปได้ที่นี่ค่ะ #97 Eagle Smart : แผนพลิกนรกฉลาด เก๊กไม่เลิก

เข้าสู่แทค

(ก๊อปข้อความเขามา)

ง่ายๆ แค๊ปหน้าจอของท่านมา แล้วก็แปะ รูปให้ทุกคนได้เห็นเล๊ย...

เห็นอะไรอยู่ทุกวันอย่าเก็บไว้คนเดียว แบ่งให้ดูบ้างสิ

มีข้อแม้ว่า ห้ามเปลี่ยนรูปแล้วมาตอบนะ

บอกที่มา แล้วก็เหตุผลที่ใช้ รูปนี้หน่อยก็ดี

แถ่น  แถน  แท๊นน

เห็นนาฬิกาที่มุมขวาล่างจะจะว่าถ่ายตอนตีสามกว่าๆ   ไม่ได้เปลี่ยนนะเออ

ที่มาของรูปนี้จะให้เล่ามันก็ยาว  แต่้ถ้าจะให้บอกมันก็สั๊น  สั้น

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วสาวน้อยแสนสวยรวยเสน่ห์เก๋กู๊ดสูงชะลูดหุ่นเพรียว...   นามอีเจี๋ยจุกจิตได้นั่งเหงาเปล่าเปลี่ยวเดียวดายอ้างว้างเคว้งคว้างโหวงเหวงวังเวงวิเหวงโหวง   เปิดเพลงคลอของนักร้องหนุ่มคนหนึ่งจากอเมริกันไอดอล   เสียงของชายเจ้าเสน่ห์จากอีกซีกโลกทำให้สาวน้อยเคลิ้มฝันพลันจินตนาการถึงใบหน้าเจ้าชายตัวน้อยๆในอ้อมกอด   ทันใดนั้นเจ้าหญิงก็มองลงไปสู่ด้านล่างหอคอย  ก็พบเจ้ามังกรตัวร้าย!!  ที่คอยเฝ้าเธอไว้ตามคำสั่งของแม่มดผู้ชั่วร้ายซึ่งอิจฉาในเสน่ห์ของเธอ   เจ้าหญิงทอดถอนพระทัยและเอื้อนเอ่ยเพลงด้วยเสียงไพเราะว่าโลกนี้ช่างโหดร้ายเสียเหลือเกิน~~    ทว่าไม่มีเจ้าชายคนใดได้ยินเสียงของเธอเลย....   เจ้าหญิงจึงตัดสินเปิดไอโฟน!!   เสิร์ชเข้ากูเกิ้ลเพื่อหารูปเจ้าชายมาดอมดมสมจริต   และก็อยู่ด้วยกันอย่างมีฟามสูขขขขขขข  ตลอดปายยยยย

เล่าเวอร์ไปไหม....จริงๆแล้วก็แค่ชอบน้องเขาแล้วก็หารูปเข้าเครื่องเท่านั้นเอง (ไม่มีไอโฟนด้วยนะ)

ส่วนเหตุผลที่ใช้รูปนี้จะให้เล่ามันก็ยาว  แต่ถ้าจะให้บอกมันก็สั้น

กาลครั้งสองไม่นานมานี้....(พอเถอะ) 

...คือชอบน้องแบ๊ว David Archuleta เป็นการส่วนตัวค่ะ   เสียงก็ดี  เพลงก็เพราะ  แบบว่าน่ารักบ้องแบ๊ววววว   เห็นแล้วสัญชาตญาณความเป็นแม่(มีด้วยหรอ)ตื่นตัว  น่าทะนุถนอมยิ่งนัก(ฮ่าาา)

ยิ้มหวาน

กำลังโชว์พลังเสียง

ภาพแคป

แบ๊วได้อีก

ฟันขาว อีกที

ไม่ยิ้มก็ยังแบ๊วได้

โอ๊ยน่ารัก

น่ารักมากกกกก

เข้าสู่โหมด Y (5555555+)

ถ่ายกับพ่อ...(ไม่ใช่ล่ะ)

กร๊ากกกกกกกก

ตัวเล็กแบบนี้ลักพาตัวง่ายยิ่งนัก

อร๊ายยยยยยย

.

.

.

โอเค  จบแทคกันเอาไว้เท่านี้  เดี๋ยวเค้าจะหาว่าเราบ้า(เด็ก!!)ผู้ชาย  และวายกันไป  จริงๆแล้วก็นานๆทีตามประสาวัยรุ่นน่ะนะ  จริงจริ๊งง  น๊านนานที

เข้าสู่สาระ  เล็กๆน้อยๆ

              นี่เป็นประสบการณ์ที่อยากจะเล่าสู่กันฟังตามประสาคนเขียนและคนอ่านค่ะ  เตรียมตัวปรับอารมณ์ให้ทัน 

              ...ในการเขียนแต่ละเอนทรี่นั้น   หากทุกคนสังเกตดีๆแล้วเจี๋ยจะมีการสอดแทรกรูปภาพลงไปด้วยเสมอ  เพื่อทั้งสร้างอารมณ์ทางเพศร่วม   ให้เห็นภาพ   หรือจะสร้างความคอนทราสต์ก็ตาม   เจี๋ยคิดว่ารูปประกอบเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของการเขียนเอนทรี่เช่นกันนะคะ   เพราะหากมีแต่ตัวหนังสือโดดๆ   จะทำให้ดูไม่สบายตาเท่ากับมีรูปภาพ   ต่อให้มีรูปภาพแค่รูปเดียว   ทั้งเอนทรี่นั้นก็น่าสนใจขึ้นได้   เพราะรูปภาพหนึ่งรูปสามารถบอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่าตัวหนังสือหลายเท่า

                   เปรียบเทียบได้กับหนังสือเรียนภาษาไทยตอนประถม  เราจะเห็นว่าตอนประถมต้นนั้นหนังสือจะมีรูปภาพมากกว่าตัวหนังสือ   แต่ในระดับชั้นสูงขึ้นกลับมีตัวหนังสือมากกว่ารูปภาพ   และแน่นอนว่าเราชอบที่จะอ่านหนังสือตอนประถมต้นมากกว่า   เพราะเราจะรู้สึกว่าตัวหนังสือน้อย  

                   สมมติว่าเจี๋ยเขียนเอนทรี่หนังขึ้นมาสักเรื่องนึง  แต่กลับไม่รูปภาพประกอบ  คนอาจจะไม่รู้ว่าเจี๋ยเขียนถึงเรื่องอะไร   กับแค่บอกโต้งๆว่า Eagle Eye (สมมติ)  แล้วคนที่เขาไม่ได้ติดตามข่าวหนัง  ไม่ได้สนใจภาพยนตร์เป็นพิเศษอาจจะไม่รู้   และเลิกสนใจเอนทรี่เราไปเลยก็ได้  (โอ้ไม่!)

ยกตัวอย่าง  "เจี๋ยชอบเรื่องนี้มากเลย   การแสดงขั้นเทพ  และบทก็สุดยอด"  แต่มีแค่ชื่อเรื่องและตัวหนังสือ  คนอ่านหลายคนที่ไม่เคยติดตามข่าวอาจจะงงว่า  "เรื่องอะไรของมึงวะ"  ถ้าเผลอตัวอ่านไปจนจบอาจจะได้อะไรดีๆไปก็จริง   แต่เขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเรื่องอะไร  สงสัยบ้านทรายทอง The Movie กระมัง....  เอ๊ะ  หรือจะเป็น  ขุนแผน Episode One : The Sensual of วันทอง

                  กลับกันกับการมีรูปประกอบขึ้นมา   คนเราจะพิจารณารูปก่อนเสมอ   เพราะมันเข้าใจง่ายกว่าตัวหนังสือ   และตามักจะมองแต่อะไรที่โดดเด่นก่อนเพื่อแปลข้อมูลจากง่ายไปหายาก   และเมื่อเป็นเช่นนั้นจะทำให้ผู้รับสารเข้าใจว่าเรากำลังพูดถึงอะไร   โดยที่ไม่ต้องอธิบายให้ยาวเหยียดเปลืองน้ำลาย   ถ้าเขาสนใจจะอ่านเอง   เพราะฉะนั้นแล้วหนึ่งประการในการเขียนเอนทรี่ให้น่าสนใจควรหารูปประกอบให้เหมาะสมนะคะ

              ทั้งนี้ไม่ได้หมายถึงต้องการให้ลงรูปเคร่งครัดเหมือนในแบบเรียนวิทยาศาสตร์   ไม่ใช่ฉันกำลังพูดถึงการฆ่าหั่นศพแล้วต้องเอารูปคนตายมาลงจริงๆ   เลือดสาดกันจะๆ   เศษเนื้อเยื่อกระจายเต็มจอ   แบบนั้นคนอ่านอ้วกแตกตายก่อนแน่ๆค่ะ   อาจจะหลีกเลี่ยงด้วยการสับขาหลอกเอารูปคุณหญิงหมอทำหน้าแอ๊บแบ๊วมาลง   เอนทรี่จะลดความรุนแรงแต่ก็เข้าใจในเรื่องเดิมได้ไม่ยาก  

                 เหมือนการเขียนเรื่องทะเล   หากเราเล่าว่า  "หาดทรายละเอียดขาวสะอาดสุดสายตา   เหมือนเส้นทางประกายมุขยามต้องแสงอาทิตย์จนส่องจรัสสีทอง"  แต่กลับไม่มีรูปทะเลเลย   คนอ่านจะเข้าใจ   แต่อาจนึกภาพต่างออกไปได้  ...สู้ลงรูปเดียว   แล้วไม่ต้องบรรยายใดๆใต้ภาพเลย   เจี๋ยว่าดีกว่านะคะ   แต่ถ้าเขียนถึงเรื่องส้วมแตก......เอ่อ.....ไม่ต้องลงก็ได้นะ   (นิยายไม่เกี่ยวนะจ๊ะ)

                 นิสัยคนไทยนั้นส่วนใหญ่ไม่ชอบอ่านหนังสือ(เจี๋ยล่ะคนหนึ่ง)   เพราะรู้สึกเคร่งเครียดที่จะต้องมานับจับเจ่าเพ่งกับอะไรที่เราไม่สนใจ   หรืออาจสนใจและจำเป็นต้องสนใจ   หากมีรูปภาพประกอบจะทำให้รู้สึกผ่อนคลาย   และอยากอ่านต่อ   เป็นเหมือนจังหวะที่เราจะได้ "พัก" สายตาจากการอ่านยาวๆ   และไปเริ่มอ่านใหม่ในบรรทัดต่อไป   เหมือนการขั้นย่อหน้าที่มีรายละเอียดมากกว่า

              แต่ที่พูดมาทั้งหมดนี่ไม่ใช่ให้ลงรูปกันพร่ำเพรื่อนะคะ แบบในเอนทรี่นี้   มีเปิดหัวเรื่องภาพเดียวก็สามารถดึงดูดคนให้อ่านได้   มันคือศิลปะในการเขียนรูปแบบหนึ่ง   เหมือนการ์ตูน 4 ช่องที่หลายคนสงสัยว่าทำไม๊ทำไมคนอ่านกันเยอะจัง   เขียนการ์ตูนไม่ต้องใช้ภาษาให้มากความก็ขึ้นฮอตได้!  ตอบแทนเลยว่าเพราะมันเข้าใจง่ายและไม่ต้องใช้เวลามากนั่นเอง  (คนไทยขี้เกียจสินะ  ฮา)

              อนึ่ง  นี่ไม่ได้หมายความว่าลงรูปแล้วจะมีคนอ่านมากขึ้นแต่อย่างใดค่ะ   เพราะบางบล็อกนั้นไม่มีรูปสักอันเดียว   แต่ก็มีคนอ่านเยอะแยะมากมายได้   นั้นเพราะ "วรรคตอน"  "ขนาดตัวหนังสือ"  "สีตัวหนังสือ" "ภาษา" และ "การเว้นบรรทัด"   ซึ่งส่วนนี้เป็นสิ่งที่จะต้องฝึกฝนและแตกต่างกันไปตามสไตล์ของแต่ละบุคคล   เพราะฉะนั้นเห็นรึยังล่ะว่า  "การใช้ภาษาไทยให้ถูกต้อง" มันสำคัญขนาดไหน   เราเรียนเรื่องพวกนี้กันมาแต่อ้อนแต่ออก   เพราะเขาต้องการให้เรารู้จักแยกแยะ   กะจังหวะจะโคนได้ถูกต้อง  จับใจความสำคัญได้   ซึ่งนั่นดึงดูดผู้อ่านได้ไม่ยากไม่เย็นเลย   เพราะเกิดอารมณ์ทางเพศร่วมไปด้วยกัน  

ไม่เชื่อลองเปรียบเทียบข้อความเหล่านี้ดู

โอ๊ย  น้องคนนี้น่านักมากเลย!!

โอย  น้องคนนี้ น่ารัก มากเลย!!

ในขณะเดียวกัน  ภาษาไทยนั้นดิ้นได้   ดิ้นไปดิ้นมาเป็นจังหวะฮิพฮอพป๊อบแด๊นซ์อาร์แอนบีได้หมด   ไม่จำเป็นต้องใช้ภาษาวิบัติ  หรือคำสุภาพในบางครั้งก็ทำให้คนเกิดอารมณ์ร่วมได้เช่นกัน

โอร๊ย  นุ้งคงเนี๊ยะ  น่าร๊ากกกมว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  << รู้สึกไงคะ  โอเคเข้าใจแล้วว่าน่ารักมาก?

แต่เมื่อเทียบกับ

น่ารักชิบหายเลยว่ะ  ศาสตร์เอ๊ย!!  << เป็นไงล่ะ  แบบนี้แสดงว่าโคตรน่ารักเลยเชียว

เห็นไหม  ต่อให้วิบัติแล้วลาก ก.ไก่ยาวสามกิโล   สู้คำสั้นๆคำเดียวยังไม่ได้เลย

แต่ในขณะเดียวกันศัพท์บางคำก็สามารถนำมาปรับใช้ได้   คำวิบัติบางอันพอมารวมอยู่ในเอนทรี่ก็ไม่น่าเกลียด  และในบางจุดหางตั้งใจผิดก็ทำให้ขำได้เช่นกัน  ยกตัวอย่าง

แย่  << อ่านแล้วเข้าใจว่าแย่

แย๊ แย่ << อ่านแล้วรู้สึกหนักกว่าเดิม

สนุกมาก << อ่านแล้วเข้าใจว่าสนุกมาก

สนุกมากกกกกกกกกกกกกกก  << ดูสนุกกว่าอันบนใช่ไหมล่ะ?

ซาหนุกมากกกกกกกกกกกกกกก << อันนี้วิบัติเกิน  แต่ก็ยังรู้สึกสนุกอยู่

             อยากจะฝากถึงทุกคนนะคะ   ไม่ได้มาสอนหรือให้ทำตาม   ไม่ได้สั่งด้วย   แค่อยากเล่าประสบการณ์ส่วนตัว   เพราะเมื่อก่อนก็วิบัติบ้าบอเช่นกัน(ปัจจุบันนี้ก็คุยเอ็มแบบนี้อยู่  เพราะมันเร็วสำหรับขาเม้าท์)   แต่เรื่องพวกนี้เราก็เรียนกันมาช้านานแล้ว  ทุกคนเคยเรียนการออกเสียงทั้งนั้น  ไม่น่าจะใช่เรื่องยากเกินไป   หากจะเขียนลงบล็อกที่ไม่ต้องเร่งรีบ  

            และอยากฝากอีกเรื่องถึงคนเขียนบล็อกทุกท่าน....ไม่จำเป็นต้องน้อยใจไปหากคนอ่านบล็อกเราจะน้อย   เพราะทุกอย่างต้องเริ่มต้นและค่อยเป็นค่อยไป   สิ่งใดมาเร็วมักจะไปเร็วเสมอค่ะ   ในขณะที่สิ่งที่ได้มายากๆจะทำให้เรารู้สึกถึงคุณค่าของมัน

               เพราะฉะนั้นเริ่มกันตั้งแต่วันนี้   มาใช้ภาษาไทยให้ถูกต้องกันเถอะ!!

น๊าาคร๊าาตาเองงงงงงง!!!!