Emydynn : สถานภาพปิดบล็อกอย่างสมบูรณ์

               ใครที่ติดตามอ่านบล็อกอยู่ทุกเอนทรี่จะรู้ว่าหมู่นี้เจี๋ยอารมณ์จิตตกมาไม่ปกติค่ะ   เพราะรู้สึกว่าการเขียนของตัวเองย่ำแย่ลง   และคิดว่าคงไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกจิตตกในเวลานี้   หลายคนอาจจะท้อแท้หรือหมดกำลังใจในการดำเนินชีวิตอยู่   ร้องไห้ผิดหวัง   กับพิษภัยรอบตัวที่ประดังประเดเข้ามาแบบไม่มีการเตือนล่วงหน้าก็เป็นได้

                ไม่อยากจะพูดถึงก็ต้องพูดถึงค่ะ   ว่าตอนนี้สถานการณ์บ้านเมืองเราย่ำแย่มาก   ถึงน้ำมันจะลดราคาลงให้ชื่นใจแล้วแต่ข้าวของเครื่องใช้อื่นๆกลับไม่ลดลงตาม   ค่าครองชีพสูงในขณะที่เงินเดือนเท่าเดิม   ทำให้หลายคนลำบากและต้องทำงานหนักเป็นเท่าตัวเพื่อดำรงชีวิตให้รอด   เจี๋ยยอมรับว่าพิษเศรษฐกิจเรื้อรังแบบนี้โจมตีไปทุกส่วนของประเทศไทย   กระทบต่อกันไปเป็นทอดแบบโดมิโน   และแน่นอนครอบครัวเจี๋ยเองก็ได้รับผลกระทบเช่นกัน

                เจี๋ยไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้ทุกคนมีปัญหาอะไรกันบ้าง   และตอบไม่ได้ว่าจะหาทางแก้ปัญหาที่เผชิญอยู่อย่างไร   ทำไม่ได้แม้แต่จะให้กำลังใจด้วยซ้ำ   เพราะพวกเราต่างก็ได้รับผลกระทบไปตามๆกัน   แต่มันคงจะดีไม่ใช่น้อยนะถ้าเราจะใช้ความผิดหวังในชีวิตเป็นเชื้อเพลิงให้ความสำเร็จ   ก้าวเหนือตัวตนเดิมและเข้มแข็งขึ้น...

                พูดไปก็เหมือนปั้นแต่งภาษาให้สวยงาม   จริงๆแล้วเจี๋ยไปค้นเจอคลิปวิดิโอนึงในยูทูปมาค่ะ   และเกิดแรงบันดาลใจให้มีเอนทรี่นี้ขึ้น   มันเป็นการแสดงที่เปี่ยมความรู้สึก   และสั่นคลอนถึงจิตใจเลยว่า   "สิ่งที่เราทำอยู่ทุกวันนี้มันเพียงพอแล้วหรือ?"

                ข้อนั้นเจี๋ยเองก็ไม่รู้นะ   สำหรับทั้งตัวเองและทุกคน

                แต่พอลองเปลี่ยนคำถามเป็นว่า "ทุกวันนี้เราไม่พอใจอะไรในตัวเอง"   ก็เจอคำตอบออกมาเป็นร้อยเป็นพันค่ะ

                ทำไมฉันไม่รวยเหมือนคนนั้น?   ทำไมฉันไม่สวยเหมือนคนนี้?   ทำไมคนนั้นมีแฟนหล่อ?   ทำไมสะโพกคนนั้นดูดีจัง?   ทำไมเขาใส่อะไรก็สวย?   ทำไมเขาฉลาดกว่าฉัน?   ทำไมฉันถึงได้ไม่เข้าใจอะไรยากๆ?   ทำไมฉันยังพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ซะที? 

                 ทำไม   ทำไม   และทำไม   เต็มหัวไปหมด

                 คำตอบคงเป็นคำถามเดิม "สิ่งที่เราทำอยู่ทุกวันนี้มันเพียงพอแล้วหรือ?"

                 เจี๋ยคงตอบแทนใครไม่ได้   แต่สำหรับเจี๋ยนั้น "ยัง" ค่ะ

                 เมื่อใดที่เราัยังหาคำตอบของคำถามว่า "ทำไม" ไม่ได้   นั่นแสดงว่าเรายังไม่ได้พิสูจน์ถึงสิ่งนั้น   และนั่นแสดงว่าทุกวันนี้เรายังไม่ได้ "พยายาม" ทำอะไรเลยนอกจากนั่งถามตัวเองไปวันๆ   มันน่าสมเพชนะคะ   ว่ามั้ย

                 ทำไมฉันไม่รวยเหมือนคนนั้น?   นั่นเพราะอะไร   เราได้หางานทำรึยัง   เราคิดจะเป็นเจ้าของธุรกิจอะไรหรือเปล่า   หยิบจับอะไรเป็นชิ้นเป็นอันในสายงานที่เราชอบ   หรือมัวแต่นั่งเป็นพนักงานเงินเดือนอ่านข่าวซุบซิบดาราไปวันๆ   ปล่อยให้ก้นอ้วนแผละและบ่นว่าทำไมฉันถึงอ้วนอย่างนี้นะ

                 ทำไมฉันไม่สวยเหมือนคนนี้ ?   คนเรามียี่สิบสี่ชั่วโมงเท่ากันค่ะ   มันจะยากนักหรือกับการสละเวลาแค่สิบนาทีเดินขึ้นบันได   สละเวลาสิบนาทีเพื่อวิ่งจ้อกกิ้ง   และหลีกเลี่ยงอาหารที่ไม่ดีต่อสุขภาพที่เราต้องกินกันทุกมื้อ

                 มันจะดีกว่ามั้ยถ้าเราเลิกถามว่า "ทำไม" และหันมา "พยายาม"

                 จนถึงวันนั้น   ถึงแม้จะล้มเหลว   ผิดหวัง   หรือคำตอบออกมาไม่เป็นอย่างที่ต้องการ   แต่เจี๋ยเชื่อว่ามันคุ้มค่าเสมอค่ะ   เราจะได้บทเรียนชีวิตใหม่ๆที่ไม่มีในตำรา   ค้นพบและมีความสุขกับตัวเองมากกว่าที่เคย

                 "ความพยายามอยู่ที่ไหน   ความสำเร็จอยู่ที่นั่น" มันไม่จริง

                 อยากให้ทุกคนดูวิดิโอนี้ค่ะ

เปิดเสียงให้ดังๆ

อยากดูแบบเต็มจอไปดูได้ที่นี่ค่ะ http://www.youtube.com/watch?v=jjWtaTtiZEg&feature=related